PL
  • PL
  • EN
  • ES
Szukaj
Panel użytkownika
Ulubione
Koszyk
Twój koszyk jest pusty.Nie wiesz od czego zacząć?Nasze wybory
Pamięć dobra, ale krótka? Stwórz listę ulubionych, aby niczego nie przegapić.Zobacz nowości

Zarządzaj zamówieniami, obserwuj ulubione i kupuj szybciej.

Zarejestruj sięZaloguj się
NowośćWyszukiwanie obrazem

Prześlij zdjęcie, zaznacz interesujący Cię obiekt i przeglądaj podobne przedmioty!

PL
  • PL
  • EN
  • ES
Szukaj
Panel użytkownika
Ulubione
Koszyk
Twój koszyk jest pusty.Nie wiesz od czego zacząć?Nasze wybory
Pamięć dobra, ale krótka? Stwórz listę ulubionych, aby niczego nie przegapić.Zobacz nowości

Zarządzaj zamówieniami, obserwuj ulubione i kupuj szybciej.

Zarejestruj sięZaloguj się
NowośćWyszukiwanie obrazem

Prześlij zdjęcie, zaznacz interesujący Cię obiekt i przeglądaj podobne przedmioty!

Szukasz czegoś, ale nie wiesz jak to ubrać w słowa?
Skorzystaj z wyszukiwania obrazem!
STYLE

Saga mebli ludwikowskich

Meble ludwikowskie powstawały podczas panowania trzech króli. Styl Ludwika XIV, nawiązuje do francuskiego baroku, Ludwika XV jest łudząco podobny do rokoko, a Ludwika XVI charakteryzuje się zapożyczeniami ze stylu klasycystycznego. Estetyka pałacowa to najlepsze określenie łączące w całość sagę różnorodnych mebli ludwikowskich, cechujących się wysokim kunsztem wykonania oraz misternością zdobień, zawdzięczanych utalentowanym ebenistom. 

Ludwik XIV: czyli pękaty barok

Meble w stylu Króla Słońce nawiązują do francuskiego baroku. Jednym z najbardziej wytwornych mebli tamtych czasów była komoda z markieterią w stylu nadwornego ebenisty Ludwika XIV – Charlesa Andrea Boulle. Był to mistrz dekoracji, który jako pierwszy użył okładzin meblowych połączonych z szylkretem. Meble Boulle’a wykonywane były z czarnego hebanu zdobionego złoconym mosiądzem, cyną oraz kością słoniową. Często masywne korpusy wraz z wygiętymi nogami zdawały się być uformowane z jednolitej masy. 
We wnętrzach dworskich dominowały: biel, złoto i organiczna ornamentyka. Najważniejszym pomieszczeniem była sypialnia, traktowana jednocześnie jako sala audiencyjna. Szczególną powagą było otaczane łoże, z którego zwykło się przyjmować gości. Dostojności dodawano mu za pomocą baldachimu, bogato zdobionego licznymi draperiami i gobelinowymi tapicerkami. 

Ludwik XV: czas kobiecego rokoko

W latach panowania Ludwika XV, w ówczesnej Europie krzykiem mody stało się rokoko, którego silne wpływy były widoczne w wystroju wnętrz. Uwaga została skupiona na salonie i buduarze. Kaprysy nadwornych faworyt zdefiniują teatralny, pełen lekkości, asymetrii i płynności linii styl. Kobiecy wdzięk udzielał się również przy doborze kolorów ścian, malowanych na pudrowe róże, błękity i rozbielone żółcie.
Za panowania Ludwika XV powstaną pierwsze projekty konsol z kabriolowymi nóżkami, typowymi dla tej epoki. Powstanie także wiele mebli dedykowanych głównie kobietom, takich jak bonheur du jour - małe damskie biureczko czy poudreuse – mały stolik toaletowy z podnoszonym lustrem. Wraz z rosnącą szerokością kobiecych sukni, poszerzą się również średnice foteli. Meble do siedzenia będą przechodzić rewolucję, zaczną być używane nie tylko do celów reprezentacyjnych, ale po prostu do wygodnego przesiadywania. Co raz bardziej powszechny import z Chin sprawi, że panny oszaleją na punkcie misternie zdobionej, orientalnej porcelany, a panowie – na wyrobach pokrytych czarną laką. Chinoiserie wpisywała się znakomicie w gust miłośników niezwykłych i oryginalnych dekoracji. 
Nowością, z zakresu dekorowania wnętrz za panowania Ludwika XV, będzie idea ensemble’u – jednolitego stylu urządzania pokoju, w taki sposób, aby każdy element odpowiadał kolejnemu. 
Spuścizną po poprzedniku, Królu Słońce pozostanie zamiłowanie do obfitego złocenia mebli. Wśród ornamentów znajdą się między innymi motywy liści nenufarów i akantu, palmet, maszkaronów czy muszli. Od tego ostatniego słowa – z francuskiego rocaille – weźmie się imię dla stylu rokoko. 

Ludwik XVI: harmonijny klasycyzm 

Saga francuskich kierunków stylistycznych, nazwanych imionami królów, zakończy się wraz z panowaniem Ludwika XVI. Jest to okres w dziejach historii podczas którego zostały odkryte ruiny Pompei, a na horyzoncie już było widać rewolucję burżuazyjną. Ówczesny król postawił sobie za cel odnowienie spuścizny antycznej, silnie odzwierciedlony w formach klasycystycznych.
Styl Ludwika XVI, jest odpowiedzią na krytykę rokokowego przepychu i nadmiernej dekoracyjności. Mocno zaakcentowane nogi i inne elementy nośne będą wynikały z tektonicznej budowy mebla. Delikatnie pofalowane płaszczyzny, proste obramowania krawędzi, ozdobne fryzy to kolejne cechy charakterystyczne dla stylu tej epoki. Kabriolowe nogi, typowe dla poprzednich epok, ustąpią prostym, zwężającym się do dołu, często toczonych o okrągłym przekroju. Przy tworzeniu mebli luksusowych powróci się zdobniczych technik Boulle’a. Inne meble typowe dla tej epoki to proste sekretary czy cylindryczne biurka. Ulubionym gatunkiem obok hebanu i orzechu będzie, odkryty w koloniach francuskich, mahoń. Konsole, parawany i zegary, zdobione głównie złotą snycerką, osiągną w tej epoce swoją świetność.
W klasycyzmie widzimy dążenie do grecko-rzymskiej harmonii kształtów i perfekcyjnych proporcji. Styl Ludwika XVI wystąpi w nowym wariancie – w czasie panowania cesarstwa Napoleona – w stylu empire.